Weekend z Millennium Docs Against Gravity: Niemieckie życie

(Austria, Niemcy, 113')

Trailer

Opis filmu

Weekend z Millennium Docs Against Gravity
bilety: 11 zł / jeden film, 48 zł / karnet na wszystkie filmy

Zapraszamy na najwyższej jakości kino dokumentalne! Pokażemy sześć wybitnych filmów, charakteryzujących się niepowtarzalnymi wartościami estetycznymi, a także poruszających szereg istotnych społecznie tematów.
Millennium Docs Against Gravity (dawniej PLANETE+ DOC FF) to jeden z najważniejszych festiwali kina dokumentalnego w Europie, nagrodzony przez Polski Instytut Sztuki Filmowej jako najważniejsze międzynarodowe wydarzenie filmowe w Polsce. Już po raz kolejny festiwal odbywa się niemal w całym kraju. Podczas WEEKENDU Z MILLENNIUM DOCS AGAINST GRAVITY pokazane zostaną premierowo najlepsze filmy dokumentalne minionego roku, a widzowie wybiorą film, który otrzyma Nagrodę Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych.

Wśród filmów znalazły się m.in.: nagrodzony na festiwalu w Sundance Ostatni w Aleppo, opowiadający o pracy Białych Hełmów w Syrii; Amatorzy w Kosmosie, o dwóch przyjaciołach, którzy budują amatorską rakietę do lotów w kosmos; czy film Niemieckie życie, konfesyjny i bliski portret Brunhildy Pomsel – sekretarki Goebbelsa. W programie znalazły się też obrazy intymne – Jak spotkać syrenę to osobista podróż na morze, które zabrało brata reżyserki, Coco Schrijber. Zaprezentujemy również bardziej sensacyjne filmy dokumentalne, jak Wszystkie rządy kłamią, który skupia się na amerykańskim niezależnym dziennikarstwie politycznym. W programie weekendu znajdzie się również pięknie nakręcona, na pograniczu fikcji i dokumentu, Kraina oświeconych – podróż po Afganistanie u boku żyjącego w górach gangu kilkunastoletnich chłopców.

Niemieckie życie (A German Life)
Austria, Niemcy, 2016, 113 min.
Reżyseria: Christian Krönes, Florian Weigensamer, Roland Schrotthofer, Olaf S. Müller
Wybrane festiwale i nagrody: 2017 – Zagrebdox Zagrzeb, 2016 – DocPoint Helsinki, 2016 – Visions du Réel Nyon
Kameralny portret Brunhilde Pomsel – kobiety, która w czasie II wojny światowej była sekretarką jednego z najwyżej postawionych nazistów, Josepha Goebbelsa. Dziś ma 105 lat i pomimo słabego wzroku i problemów z chodzeniem, jej umysł i pamięć wydają się odporne na działanie czasu. Twórcy filmu oddają jej głos, wybierając najbardziej minimalistyczne medium: czarno-biały obraz, zbliżenie twarzy, żadnego tła, żadnych dekoracji, żadnych dźwięków z offu, samo słowo.
Czerń i biel, w jakich przedstawiona jest twarz kobiety, wyostrzają głębokie bruzdy, jakie wyrył na niej czas. Gęsta sieć zmarszczek przypomina korę drzewa. W miarę opowieści dowiadujemy się, co kryje się pod tą powierzchnią. Historia życia i ocena minionych wydarzeń zostają jaskrawo oświetlone przez czarno-biały filtr historii. Tymczasem treścią opowieści, z jaką konfrontujemy się jako widzowie, jest szarość, zwykłe banalne życie determinowane podstawowymi instynktami, unikaniem bólu, lękiem, obowiązkiem, konformizmem, obojętnością wobec polityki czy spraw, na które wydawałoby się nie mamy żadnego wpływu. I tylko co jakiś czas relację kobiety przerywają krótkie archiwalne materiały przedstawiające triumfy Trzeciej Rzeszy i ich tragiczne skutki.